Atletische Rijkunst
Atletische Rijkunst
Monique de Rijk
Leermogelijkheden
01-
Een heftig besluit...
Tja, hoe moet ik beginnen aan voor mij misschien wel 1 van mijn meest emotionele blogpost ooit. Ik stel het al dagen uit erover te schrijven, want gemakkelijk is het zeker niet…
Zoals op de site te lezen was is Apple nu bijna 2 weken geleden vertrokken naar Frankrijk om daar behandeld te worden. Daar kon ze worden behandeld met een uniek product wat 100% natuurlijk is en bestaat uit diverse kruiden. Deze bijzondere samenstelling van kruiden dringen diep het lichaam binnen (feitelijk tot aan het bot) en kunnen daar alle spierschade oplossen. Blokkades, verklevingen, ontstekingen etc. Zo diep kunnen wij mensen helaas nooit komen met bijv. massages. Hoewel elk paard dieperliggende spierproblemen heeft door bijv. een simpele valpartij is het niet bij ieder paard dusdanig een belemmering dat het verholpen moet worden. Bij Apple was dit wel het geval en daarom wilde ik dolgraag dat zij behandeld werd, zodat alle diepliggende problemen stukje bij beetje werden opgelost.
Zaterdag 19 november werd ze al vroeg in de ochtend opgehaald. Het was amper licht buiten en ontzettend mistig, maar ondanks dat stond Apple binnen 5 minuten op de vrachtwagen. Ze was gelijk heel relaxed en liet alles over zich heen komen. Wat was ik trots!
De reis begon. Pim, Sem en ik vertrokken tegelijk met Apple. Marco bleef thuis om voor de dieren te zorgen.
Uiteindelijk heeft de reis voor Apple dik 12 uur geduurd. Onderweg kregen ze een klapband en hebben hierdoor flink wat vertraging opgelopen. Terwijl de veewagen langs de vluchtstrook geparkeerd stond en het verkeer met 120 km per uur voorbij raasde bleef Apple even braaf. En dat terwijl ze slechts enkele keren vervoerd is in haar leven. Geweldig!
Toen ze uiteindelijk in het donker op de plaats van bestemming arriveerde heeft ze nog even lekker los gelopen in de binnenmanege, voordat ze op stal moest. Ze was een beetje overdonderd, maar wederom heel relaxed. Ook op stal was ze gelijk heel rustig en op haar gemak. Dat was natuurlijk even afwachten omdat ze hier alleen de inloopstallen gewend is. Al met al had ze het super gedaan en konden we met een gerust gevoel gaan slapen!
De volgende ochtend gingen we met Apple van start. Willy en Stephen hebben haar van diverse hoeken en in alle gangen geobserveerd. Vervolgens bevestigde Willy wat ik zelf altijd al heb gedacht, maar wat nooit bevestigd is. Apple is atactisch. Hij vroeg mij wat mijn doel was met dit paard. Als eerste is mijn doel met ieder paard wat ik bezit hem lang, gelukkig en gezond te houden en de training een meerwaarde te laten zijn voor het paard. Daarnaast wil ik graag weer een paard waarmee ik uiteindelijk alle oefeningen uit fase 3 kan uitvoeren. Dan een mooie kür maken en daarmee mensen laten zien dat dit alles ook mogelijk is op een paardvriendelijke manier en zonder het paard onder druk of dwang te rijden, maar gewoon ontspannen en ongedwongen. Dit alles bitloos en zonder sporen.
Willy opende mijn ogen door te zeggen dat de kans dat ik dat met Apple zou kunnen bereiken nihil is en als we er zouden komen het voor het paard een lange, zware weg zou zijn. Met name de zwaardere oefeningen zoals de piaffe, passage, levade en de pirouettes zouden door de zenuwstoornis naar de achterhand toe praktisch onmogelijk voor het paard worden of in ieder geval heel zwaar. Natuurlijk zie ik dat alles alleen maar als een uitdaging en als we halverwege ergens zouden stranden zou ik daar ook vrede mee kunnen hebben. Het is niet perse dat het moet, maar om meer mensen te kunnen bereiken is het uiteindelijk wel een doel van me een paard te hebben die dat allemaal wel kan bereiken.
De spierproblemen bij Apple haar hals, borst en singel gebied zijn dusdanig ernstig dat het behandelen hiervan echt verschrikkelijk voor het paard is. Het word eerst erger voordat het beter kan worden. Alle troep moet eruit. Het zou betekenen dat Apple een half jaar door een ‘hel’ moet omdat het stukje bij beetje gaat. Alles in 1 keer is veel te veel. Omdat ik weet dat deze problemen een belemmering voor haar zijn om verder met haar te trainen wilde ik niet met haar verder voordat ze behandeld was. Alleen kwam ik op een punt dat ik me realiseerde dat het eigenlijk egoïstisch van me zou zijn om haar toch te laten behandelen, zodat ik er uiteindelijk op kon gaan rijden. Het zou dan allemaal om mij gaan, wat ik wil bereiken, wat mijn doel is. Als ik naar Apple kijk en naar wat zij wilt, dan weet ik dat zij niets liever wilt als moeder worden. En die kans kreeg ze daar. De keus was aan mij, behandelen of niet.
Een andere optie was Apple daar laten en dan zou ze worden ingezet als fokmerrie. Ze zou dan 2 veulens krijgen, de 1e voor mij en de 2e voor Stephen. Daarna zouden we wel zien hoe verder.
Hoewel het me tot in het diepste van mij hart raakt en ik er nog dagelijks mee worstel en verdriet van heb, heb ik uiteindelijk het besluit gemaakt Apple aan Stephen en Julie te geven. Ze kan daar het leven krijgen wat ik haar hier niet kan bieden. Met een grote groep merries en een hengst die er bij loopt en natuurlijk dekt. Haar kinderen krijgen een geweldige start en groeien op tussen veel soortgenoten. Pas als ze eraan toe zijn worden ze van hun moeder gescheiden.
Als ik in haar ogen keek dan wist ik gewoon dat dit voor haar de juiste beslissing was. Dat het voor mij niet zo zou zijn, dat vind ik niet belangrijk. Ik hou ontzettend veel van dat paard en gun haar het beste. Diep van binnen voelde ik heel duidelijk dat dit voor haar het beste was en zij daarmee het gelukkigst zou zijn. Ik heb nog nooit een merrie gezien die zo graag gedekt wilt worden als ze hengstig is. Marco en ik moesten er vaak om lachen als ze weer bezig was Jacado steeds te blokken zodat hij bijna wel moest, maar eigenlijk is het natuurlijk frustrerend voor een paard wat zulke sterke moedergevoelens heeft.
Ik heb ook nog overwogen om zelf met haar te gaan fokken, maar ik heb hier niet de mogelijkheden die ze daar hebben. Bovendien zou ik geen afstand kunnen nemen van een veulen en zou alles hier blijven plakken. Mijn plan was 1 veulentje met haar te fokken die dan hier zou kunnen blijven.
Ik ben ervan overtuigd dat het opgroeien in een grote kudde heel belangrijk is voor een goede start van het veulen. Bovendien ben ik een voorstander van natuurlijke dekkingen en ook dat is daar veel eenvoudiger omdat ze zelf goede hengsten hebben. Al met al kwam ik steeds weer terug op het besluit dat ze daar het beste af zou zijn. Ik was bang dat ik me anders toch altijd zou blijven afvragen of dit wel de juiste keuze was voor haar om toch verder te gaan trainen en met haar te gaan rijden. Het was niets voor niets allemaal zo moeilijk voor haar geweest tot nog toe.
Als ik kijk wat we allemaal bereikt hebben in de afgelopen 3 jaar dan is dat zo ontzettend veel. Ik had het inderdaad als een uitdaging gezien om te kijken hoever we nog konden komen. Om te laten zien dat een paard met hoefkatrol en ataxie nog niet afgeschreven hoeft te worden. Voor mijn beroep is Apple dus absoluut een interessant paard, maar wil ik dit alles doen over de rug van mijn paard? Waar ik zoveel van hou en die ik het beste gun?
Je begrijpt ik heb behoorlijk lopen worstelen met mijn gevoelens en nog steeds eigenlijk. Hoewel het besluit om haar daar een toekomst te geven wel als het beste besluit voor haar voelt, heb ik het er heel erg moeilijk mee haar los te laten. Ik mis haar ontzettend, maar weet dat dit zal slijten. Het gaat ontzettend goed met haar en iedereen is helemaal weg van haar.
Als ze daar ooit weg zal moeten om wat voor reden ook, dan komt ze natuurlijk gewoon weer terug naar hier.
Ik laat haar los uit liefde en omdat ik haar het beste gun. Daarom kan ik er wel vrede mee hebben. En over een paar jaar zal haar eerste kind hier arriveren en een geweldige toekomst tegemoet gaan samen met mij!
Hieronder een paar fragmenten van Apple samen met een veulen en een jaarling. De jaarling is extreem groot en tevens atactisch omdat hij als veulen over de kop is gegaan over een hek. Ze hebben hem gered van de slacht. Hij zal in de toekomst als dekhengst worden ingezet. Hij is extreem atactisch dus niet geschikt om mee te werken. Wel fijn dat hij nu een mooi leven tegemoet gaat en nog een kans krijgt.
Die andere kleine boef is een geweldig leuk New forest veulen. Zij staat nog samen met haar moeder, maar omdat haar moeder werd getraind mocht zij voor de gelegenheid bij Apple en het jonge hengstje lopen.
Die zwarte kanjer die je af en toe voorbij ziet rennen met een ruiter op zijn rug is Antonio. Een jonge hengst die net onder het zadel is en ook moet leren om tussen de andere paarden zich te gedragen. Willy heeft hem als jong dier gered omdat hij extreem agressief en gevaarlijk was. Nu loopt hij voor de kar en sinds kort dus ook onder het zadel. Geweldig dier!