Atletische Rijkunst
Atletische Rijkunst
Monique de Rijk
Leermogelijkheden
Over mijzelf
Als kind en tiener heb ik jarenlang les gehad op de traditionele manier, van een instructrice opgeleid in Deurne. Dat was toen die tijd heel wat en dus ging je ervan uit dat die gene wist waar ze het over had. Een manier van rijden waar ik me nooit plezierig en gelukkig bij gevoeld heb, het voelde oneerlijk naar de paarden toe.
Ik kan mij nog herinneren dat ik eens op mijn kop kreeg van mijn instructrice omdat ik mijn toenmalige verzorgpony te veel beloonde. Ik hoefde haar niet voor elke goede oefening te prijzen, ze moest het maar gewoon goed doen. Het was onzin wat ik deed. Die uitspraak verwarde mij toen enorm, want ik vond het heel belangrijk haar te laten weten als het goed was wat ze deed en mijn waardering daarvoor te uiten. Stiekem bleef ik het gewoon doen natuurlijk, want voor mij was dat heel belangrijk. Ik vond dat het voor haar ook leuk moest zijn om met mij te rijden.
Een veelvoorkomende uitspraak van deze instructrice was ‘geen gel*l trek hem in de krul’ of ‘trek het bit achterin zijn kiezen als hij niet luistert’. Je begrijpt, ik stapte eigenlijk nooit happy van het paard en kon me al helemaal niet voorstellen dat dit leuk voor het paard zou zijn. Ik kon me niet voorstellen dat dit ‘het’ zou zijn.
Het was dezelfde instructrice waarbij ik 2 paarden kreupel heb gereden en het me op ging vallen dat steeds meer mensen op de manege met een eigen paard vaak tegen problemen aanliepen, zowel psychisch als fysiek. Er waren daar letterlijk pensionklanten die in 5 jaar tijd 3 paarden hadden versleten. En iedereen leefde zo met hen mee, want wat hadden ze een pech gehad. Zo ervoer ik dat toen ook. Nu weet ik wel beter…
Het was uiteindelijk dankzij Jacado dat ik verlost werd van deze wrede wereld waarin ik mij niet op me gemak voelde. Hij was medisch uitbehandeld en afgekeurd wegens de diagnose hoefkatrolontsteking aan beide voorbenen en links achter spat. Tijdens de zoektocht naar een oplossing belandde we uiteindelijk bij Antoine de Bodt. Dat was zijn laatste redmiddel. Daar liep dit afgekeurde paard binnen 15 minuten weer zuiver. Op dat moment voelde ik me heel erg klein en verdrietig worden, maar aan de andere kant was ik zo blij dat ik het nu eindelijk anders kon gaan doen. Paardrijden was mijn lust en mijn leven en dat terwijl ik er tot dan toe weinig echte voldoening uit kon halen, omdat alles onder dwang moest. Ik wilde niets liever als op een verantwoorde en eerlijke manier leren paardrijden, zodat de training het paard ook iets te bieden zou hebben.
In 2006 heb ik bij Antoine de Bodt een opleiding gevolgd tot trainer en instructeur volgens zijn methode. Sindsdien ben ik werkzaam als instructrice en heb mijn kennis en ervaring behoorlijk vergroot.
Vanaf toen begon mijn studie naar diverse Klassieke stromingen en rijscholen. Het viel mij op dat lang niet alle vormen van Klassieke Rijkunst met elkaar overeen komen en er onderling vaak zelfs grote verschillen zijn. Dit weerhield mij ervan om deze term te gebruiken, omdat er ook klassieke ruiters zijn die dingen doen waar ik niet achter sta en mee geassocieerd wil worden. Daarom bedacht ik een nieuwe term die zou staan voor wat ik wil uitdragen. Zo is de Atletische Rijkunst geboren. Uit een zee aan ervaringen met paarden met diverse lichamelijk en psychische problemen.
Op dit moment heb ik zelf 4 paarden die allemaal lichamelijk en/ of psychische problemen hebben gehad. Zij zijn voor mij de beste leerschool geweest (en nog steeds) tijdens mijn zoektocht. Doordat ze allemaal op hun eigen manier gecompliceerd zijn leer ik elke training weer bij.
Ik heb nu een manier van trainen ontdekt die ervoor zorgt dat ik altijd een voldaan gevoel heb achteraf. Het gevoel dat mijn paarden ook tevreden zijn. Het gevoel dat de training een meerwaarde voor mijn paarden is. Het gevoel dat ik een team ben met mijn paarden en dat we in harmonie en met plezier kunnen samenwerken. Dat is voor mij elke training als mens, trainer en instructeur groeien!
Dat ik dit heb mogen ontdekken maakt mij de meest dankbare persoon op aarde. Dat ik dankzij de kennis en ervaring die ik bezit andere ruiters en paarden mag helpen is een droom die uitkomt. Daar geniet ik elke dag weer van!
Jacado zal voor altijd een heel speciaal plekje in mijn hart houden. Dankzij hem ben ik op dit pad gekomen. Ondanks al zijn medische problemen heb ik met dit paard uiteindelijk zelfs wissels om de 2 kunnen springen, galoppirouettes en kon hij de passage. Met de piaffe waren we een heel eind op de goede weg, maar daar heb ik het bij gelaten.
Hij is hét bewijs dat de juiste training enorm waardevol kan zijn voor de lichamelijke gezondheid van een paard. Op dit moment is Jacado gedeeltelijk met pensioen en houd ik hem licht in het werk, zodat hij niet te scheef wordt en zichzelf weer in de problemen brengt.
Ik haal zoveel geluk en voldoening uit mijn werk en hoop nog heel lang, heel veel ruiters te helpen bij het hervinden van de harmonie en het leren rijden op basis van plezier, kennis, inzicht, gevoel, ontspanning en wederzijds respect!
