Zijgangen vroeger vs zijgangen nu

Wat ik nu anders doe dan 20 jaar geleden… 

Vroeger vond ik zijgangen prachtig om te zien bij een ander, maar als ik ze zelf moest rijden, vond ik het vaak een behoorlijke struggle. Ik had het gevoel dat ik het paard aan de ene kant opzij aan het duwen was, terwijl ik aan de voorkant probeerde de nageeflijkheid voor elkaar te krijgen. Voor en achter moesten allebei iets anders doen en zonder dat te forceren lukte dit me eigenlijk zelden.

Ik miste het gevoel, de harmonie, de samenwerking en de verbinding. Het voelde eerder als forceren en overleven dan als een oefening die we samen met plezier en als team konden uitvoeren.

Gelukkig weet ik inmiddels dat het ook heel anders kan! Het gevoel dat je tijdens een zijgang van je paard kunt ontvangen, en de trots die een paard daarbij over zichzelf kan voelen, zijn werkelijk fantastisch.


Wat doe ik tegenwoordig dan anders?
Vroeger was ik vooral bezig om de zijgang voor elkaar te krijgen. Tegenwoordig richt ik me vooral op wat er in het lichaam van mijn paard nodig is om de zijgang mogelijk te maken. Zonder iets te forceren, maar wel met het juiste gevoel en techniek te begeleiden.

En dat maakt werkelijk een wereld van verschil!

Een van de grootste verschillen in mijn manier van zijgangen rijden, is dat ik tegenwoordig niet meer met mijn been de achterhand opzij probeer te duwen of te verplaatsen.

In plaats daarvan richt ik me op het verplaatsen van de voorhand ten opzichte van de achterhand. Door de voorhand op de juiste manier te positioneren, kan ik het paard op het betreffende achterbeen plaatsen, zonder dat ik dat achterbeen er met mijn been onder hoef te duwen.

Dat lijkt misschien een klein verschil, maar het verandert werkelijk alles!

Vroeger was ik voortdurend bezig om het paard met mijn been zijwaarts te houden. Zelfs met sporen lukte het me vaak niet om een paard met een lichte hulp stabiel zijwaarts te laten gaan. Zodra ik stopte met drijven, stopte het paard ook met zijwaarts bewegen.

Bovendien merkte ik dat ik mezelf daarbij behoorlijk vastzette. De spanning in mijn benen werkte door in mijn heupen en bekken, waardoor ik minder goed kon meeveren en de verbinding vanuit mijn eigen centrum verloor.

Tegenwoordig gebruik ik bij het rijden van zijgangen in principe geen been om de zijwaartse beweging te onderhouden. Ik leer het paard om de positionering van zijn voorhand, mijn lichaam en het gevoel vanuit mijn centrum te volgen.

En weet je wat zo bijzonder is? Het paard blijft vanuit die connectie zijwaarts bewegen, zonder dat ik iedere pas opnieuw hoef aan te drijven. Het is een totaal andere ingang dan het paard zijwaarts leren gaan vanuit een beenhulp. Maar ik kan je vertellen: het gevoel dat dit oplevert, is zoveel malen prettiger. Voor jezelf én voor je paard!